"جنایتکار : گونه ی جانی ، گونه ی انسانی نیرومند است که تحت شرایط نامطلوب به سر می برد : انسان نیرومندی که بیمارش کرده اند."

بعضی واژه ها بسیار مقدس اند و باید پشت ویترین بمانند تا خدایی ناکرده خش بر ندارند ،این را من نمی گویم از تراوشات ذهن" آقایان" است ! یکی از این واژه ها " جمهوری اسلامی " است ، اگر به جای جمهوری بگوییم " نظام " و یا "رژیم " و به جای اسلامی بگوییم دیکتاتوری بس بسیار گناه کرده ایم .جدیدا نام شهردار اسبق تهران " محمود احمدی نژاد به لیست مقدسات این خشکان مقدس اضافه شده و اگر کسی بگوید محمود خان 4تا هاپو دارد...باید مجازات شود ! به چه مجازات شود ؟ به هر چه که آقایان مذکور دلشان بخواهد و این است اوضاع نظامی که قانون ندارد! ... دارد اما به درد منو و شما نمی خورد ! به ددرد چه کسانی می خورد؟ به درد مزدورانی که می خواهند به اعمال پست خود - مثلا نهی از منکر هایشان -  لباس بپوشانند و چه از لباس قانون ؟! همین " قانون" هم از آن واژه های ویترینی است که اگر بگوییم گزاف است و تو جیه ناصواب و بانی تبعیض ، برچسب های آماده به تنمان خواهد چسبید .

شمارش مابقی خدایان بماند با خودتان ، من بنا به دلایلی که خوب می دانید مطلب را ناتمام با چند سطر نوشته ی زیر به ته خط می رسانم .

آمده ام که برای مردن اجازه بگیرم که بی اجازه آب هم نمی شود خورد مگر به شرط چوبه ی دارکه خودم دیدم گوسپندی را تشنه سر بریدند و هیچ کس ندید جوی خونی که جاری بود !

بیچاره مردم شهر که با داس زهر آلوده ی عبا پوشی کور شدند و بیچاره من که با بیداری ام تنها مانده ام و خودم نمی دانم چرا ؟!

تنها می دانم ماندن در دشت سبزی که تریاکش مست کرده ، دردی ست بس سوزناک و من اکنون با تنی آلودی درد، غرق در نگاهی عبث به دری که هرگز گشوده نخواهد شد،با دستی شکسته و بی پروا به خون خواهی نسلی مرده ، آماده آمده ام …